|
Επίλογος
Το θαύμα του Αγίου Φωτός, όπως έχει ήδη καταστεί σαφές, είναι απόρροια του ευρύτερου θαύματος της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού. Τα δύο θαύματα είναι αλληλένδετα και αδιαχώριστα και το μήνυμα που μεταφέρουν είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρο παρά ποτέ. Γι’ αυτό και το μήνυμα αυτό θα αποτελέσει το επίκεντρο αυτού του επιλόγου.
Ζούμε σε μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο κατά την οποία γίνεται ολοένα και περισσότερο λόγος για την αποκαλούμενη οικονομική κρίση και τις συνέπειές της. Η συγκεκριμένη κρίση, αν και προβάλλεται ως μία τυχαία εξέλιξη που απλά εκδηλώθηκε, στην ουσία αποτελεί μία τεχνητή και καθοδηγούμενη εξέλιξη η οποία εντάσσεται στα πλαίσια της αποκαλούμενης Παγκοσμιοποίησης. Είναι ένας μοχλός πίεσης και ένα εργαλείο της Παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης Πραγμάτων, που προωθούν ένα νέο μοντέλο ζωής, σύμφωνα με το οποίο οι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να εργάζονται ολοένα και περισσότερο για να αντεπεξέλθουν στις αυξημένες υποχρεώσεις τους, σε συνθήκες αφόρητης πίεσης και άγχους, με δυσβάσταχτα χρέη, στερούμενοι του χρόνου και της ηρεμίας που απαιτείται για την πνευματική τους ανέλιξη. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επιδιώκεται η μονομερής ενασχόληση του ανθρώπου με το χρήμα και την ύλη, και επιχειρείται η μετάλλαξή του σε έναν ελεγχόμενο σκλάβο, με μειωμένες ηθικές αντιστάσεις, που θα έχει στραμμένη την προσοχή του όχι στα ουράνια και τα πνευματικά, αλλά αποκλειστικά στα γήινα και τα σαρκικά. Το νέο αυτό μοντέλο ζωής τείνει να μετατρέψει τον άνθρωπο, από ελεύθερο και ανεξάρτητο πνευματικό ον, σε ένα άβουλο μέλος μιας παγκοσμιοποιημένης αγέλης∙ σε ένα άβουλο πλάσμα που θα σκέφτεται και θα αντιδρά με τρόπο αγελαίο.
Αξίζει να αναφερθεί ότι τελικός στόχος της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της Παγκοσμιοποίησης, αλλά και του τραπεζικού καρτέλ που καταδυναστεύει τις οικονομίες των κρατών και των πολιτών, είναι να καλλιεργηθεί στο άμεσο μέλλον η πεποίθηση ότι ο σύγχρονος άνθρωπος θα ξεπεράσει τα οικονομικά δεινά του - αλλά και άλλα μεγάλα προβλήματα όπως η τρομοκρατία, οι κοινωνικές αναταραχές και ευρύτερα το πρόβλημα της παγκόσμια ασφάλειας - μέσω της εμφύτευσης ενός μικροτσίπ στο δεξί του χέρι. Το μικροτσίπ αυτό, που χρησιμοποιείται ήδη για ιατρικούς λόγους (Verichip), θα εφαρμοστεί σε παγκόσμια κλίμακα και θα χρησιμοποιείται πρωτίστως ως μέσο οικονομικών συνδιαλλαγών (ψηφιακό χρήμα). Οι πολίτες δεν θα έχουν επάνω τους χρήματα, αλλά θα συναλλάσσονται με αυτό. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μετατραπούν σε ηλεκτρονικούς σκλάβους, που θα είναι απόλυτα ελεγχόμενοι αλλά και ανιχνεύσιμοι μέσω δορυφόρων. Η εμφύτευση αυτού του μικροτσίπ στερεί κάθε έννοια ελευθερίας και αποτελεί προσβολή και ύβρη και προς τον άνθρωπο και προς τον Θεό. Η ολέθρια αυτή εξέλιξη, που προγραμματίζεται να λάβει χώρα τα επόμενα χρόνια, περιγράφεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη στο εδάφιο που γίνεται λόγος για το αποκαλούμενο «χάραγμα του θηρίου», χωρίς το οποίο κανένας άνθρωπος δεν θα μπορεί να αγοράζει ή να πωλεί προϊόντα (Αποκάλυψη, 13:16-18). Για όλα αυτά, όμως, θα αναφερθώ αναλυτικά στο επόμενο βιβλίο μου.
Όλα δείχνουν ότι ο σύγχρονος άνθρωπος, εγκλωβισμένος σε έναν υλιστικό τρόπο ζωής, μοιάζει να στερείται από κάποιον ουσιώδη πνευματικό σκοπό στη ζωή του.
Ποιος, όμως, θα μπορούσε να είναι ο πιο ουσιώδης σκοπός στη ζωή ενός ανθρώπου;
Πριν από 2,5 χιλιετίες, ο Πλάτων είχε ορίσει ότι πρωταρχικός σκοπός στη ζωή του ανθρώπου είναι η «ομοίωσις με τον Θεό»1 διαμέσου της ασκήσεως της αρετής. Δηλαδή ο διαρκής αγώνας του ανθρώπου, διαμέσου των ενάρετων πράξεων, να ομοιάσει κατά το δυνατόν περισσότερο με τον Θεό.2
«Και επιτηδεύων αρετήν εις όσον δυνατόν ανθρώπω ομοιούσθαι θεώ», δηλαδή, «και εξασκώντας την αρετήν να εξομοιωθεί ο άνθρωπος όσο το δυνατόν με τον Θεό» (Πλάτων, Πολιτεία, 613b).
Ο Θεός κατά τον Πλάτωνα είναι ο «Πατέρας των πάντων», είναι «Δικαιότατος»,3 μα πάνω απ’ όλα Αγαθός.4 Γι’ αυτό και κάποιος άνθρωπος μπορεί να αποκαλείται σπουδαίος, μόνον εφόσον τείνει και ο ίδιος να γίνει αγαθός, ώστε να ομοιάζει με τον Θεό.
«Σπουδαίος ο τελείως αγαθός∙ ο έχων την αυτού αρετήν» (Πλάτων, Όροι, 415d).
Οι ανωτέρω θεωρήσεις του Πλάτωνος φαντάζουν μάλλον απόμακρες για τη σημερινή εποχή και τις επικρατούσες αντιλήψεις. Η ομοίωση με τον Θεό είναι πράγματι ο ανώτερος πνευματικός προορισμός όχι μόνο του ανθρώπου, αλλά και των αγγέλων και όλων των πνευματικών όντων που υπάρχουν μέσα στην άπειρη δημιουργία.
Σκοπός ο οποίος σήμερα μοιάζει να μην έχει ιδιαίτερη σημασία.
Διότι η πραγματική κρίση την οποία βιώνει η ανθρωπότητα είναι πρωτίστως πνευματική και δευτερευόντως οικονομική. Είναι μία κρίση αξιών η οποία οδηγεί σε κοινωνική παρακμή.
Το θαύμα της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού μεταφέρει στο πέρασμα των αιώνων ένα διαχρονικό μήνυμα που σχετίζεται με την πνευματική αναγέννηση και ανάσταση του ίδιου του ανθρώπου, καθώς και με την υπέρβαση του θανάτου και του φθαρτού κόσμου.
Είναι ένα θαύμα στο οποίο μπορούν να είναι μέτοχοι όλοι οι άνθρωποι, διότι μαζί με τον Χριστό συνανασταίνεται και αναγεννάται ολόκληρη η ανθρωπότητα. Και αυτό είναι ένα ουσιώδες μήνυμα της Αναστάσεως: η πνευματική αναγέννηση και ανάσταση του σύγχρονου ανθρώπου στην παρούσα ζωή, ώστε, μετά τον θάνατό του, να επέλθει η αληθινή ανάστασή του σε έναν κόσμο ουράνιο, άφθαρτο και αιώνιο. Σε έναν κόσμο όπου ο καθένας θα λάβει την ανταμοιβή του για όλα όσα έπραξε επί της γης.
Βεβαίως, όλη αυτή η προσέγγιση διέπεται από μία βασική προϋπόθεση: ότι η ζωή συνεχίζεται και μετά τον θάνατο.
Η αθανασία της ψυχής απασχόλησε από αρχαιοτάτων χρόνων την ανθρώπινη σκέψη και αποτελούσε σχεδόν για όλους τους λαούς –Αιγυπτίους, Πέρσες, Ινδούς κ.ά.– αλλά και για όλες τις θρησκείες –χριστιανισμός, ισλαμισμός, βουδισμός κ.ά.– μία αδιαπραγμάτευτη και ακλόνητη πεποίθηση. Η Πλατωνική Φιλοσοφία προσέφερε μία πλήρη ερμηνεία για τη συνέχιση της ζωής μετά τον θάνατο. Μίλησε για το διφυές της ανθρώπινης ύπαρξης, για τις δύο ουσίες που απαρτίζουν τον άνθρωπο. Το σώμα που είναι φθαρτό, εφήμερο και γήινο, και την ψυχή που είναι άφθαρτη, αθάνατη και θεϊκή.
Η πιο πλήρης, όμως, ερμηνεία περί της αθανασίας της ψυχής και περί της ανάστασης των νεκρών προκύπτει από τη διδασκαλία του Χριστού, αλλά και από την ίδια την Ανάστασή του. «Μην εκπλήττεσθε γι’ αυτό», λέγει ο Ιησούς, «διότι έρχεται ώρα, που όλοι, όσοι θα βρίσκονται εις τα μνημεία θα ακούσουν την φωνήν του και θα βγουν έξω, εκείνοι μεν που έκαναν το καλό θα αναστηθούν δια ζωήν, εκείνοι δε που έκαναν το κακό θα αναστηθούν δια καταδίκην» (Ιωάννης 5: 28-29).
Κατά την ημέρα της ένδοξης Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού θα λάβει χώρα η ανάσταση όλων των νεκρών, για να ακολουθήσει η Τελική Κρίση του ανθρωπίνου γένους. Όπως αναστήθηκε ο Χριστός μαζί με το Σώμα Του, ομοίως και οι νεκροί θα αναστηθούν με τα σώματά τους. Μόνο που τα σώματα αυτά δεν θα υπόκεινται πλέον σε καμία φθορά, διότι θα έχουν ως πρότυπό τους το Σώμα του Αναστημένου Χριστού.
Όλοι αυτοί που σήμερα αποκαλούμε «νεκρούς» δεν είναι καθόλου νεκροί. Όλοι όσοι έχουν φύγει από τη ζωή, είτε στις ημέρες μας είτε στο μακρινό παρελθόν, είναι κυριολεκτικά ολοζώντανοι, πολύ πιο ζωντανοί απ’ ότι είμαστε εμείς.
Ο κόσμος των νεκρών δεν είναι ο δικός τους, αλλά ο δικός μας. Διότι ο άνθρωπος που ζει χωρίς αξίες και ιδανικά, χωρίς αγάπη και αρετή, είναι κατ’ ουσίαν ζωντανός νεκρός.
Αντιθέτως, ο κόσμος ο δικός τους, ο κόσμος των φαινομενικά νεκρών είναι γεμάτος από ζωή και φως.
Μετά τον θάνατο, το σώμα του ανθρώπου αποσυντίθεται και τα υλικά του στοιχεία επιστρέφουν στη γη, όμως, η ψυχή και το πνεύμα του πορεύονται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Συνεχίζουν την πορεία τους και τη μαθητεία τους στην επόμενη τάξη του σχολείου που ονομάζεται Ζωή.
Όπως ένας σπόρος θάβεται στη γη για να φυτρώσει ένα νέο φυτό, ομοίως και ο άνθρωπος ερχόμενος επί της γης «θάβεται», για να φυτρώσει μετά τον θάνατό του ένας νέος άφθαρτος άνθρωπος στον ουρανό.
Αποχωρώντας ο νεκρός από τον παρόντα κόσμο δεν έχει δικαίωμα να πάρει μαζί του απολύτως τίποτε. Αφήνει τα πάντα πίσω του.
Εκτός από ένα πράγμα: τα έργα του.
Αυτά τα έργα θα αποτελέσουν τα «υλικά» από τα οποία θα κατασκευαστεί η μελλοντική του κατοικία. Γι’ αυτό και ο Ιησούς προτρέπει τους ανθρώπους να θησαυρίζουν στους ουρανούς.
«Μην θησαυρίζετε δια τον εαυτόν σας θησαυρούς εις την γην, όπου ο σκόρος και η σαπίλα τους καταστρέφουν και όπου οι κλέπται κάνουν διάρρηξιν και τους κλέβουν, αλλά θησαυρίζετε δια τον εαυτόν σας θησαυρούς εις τον ουρανόν… Διότι όπου είναι ο θησαυρός σου εκεί θα είναι και η καρδιά σου» (Ματθαίος, 6: 19-20).
Στον χώρο όπου μεταφέρονται οι «νεκροί» μετά τον θάνατό τους εξακολουθούν να μαθαίνουν και να εργάζονται πνευματικά, και βεβαίως να μεσιτεύουν για τους δικούς τους που παραμένουν επί της γης. Στον ουράνιο αυτό χώρο υπάρχουν πολύ καλά «ηχεία» και οι σκέψεις μας προς αυτούς ακούγονται πολύ καθαρά. Όπως και οι θρήνοι και οι λυγμοί οι οποίοι, όταν είναι παρατεταμένοι και διαρκείς, τους κάνουν να υποφέρουν.
Αντιθέτως, εκείνοι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μ’ εμάς διότι δεν τους επιτρέπεται. Έχουν όμως τους τρόπους να βοηθούν και να συμπαραστέκονται στους δικούς τους.
Ο χώρος στον οποίο βρίσκονται είναι πάντοτε αντάξιος και ανάλογος προς τα έργα τους και, αφού περάσουν από μία πρώτη κρίση για όσα έπραξαν στη γη, αναμένουν την Τελική Κρίση, τη δική τους και τη δική μας, κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού. Και τότε όλοι οι δίκαιοι θα ανταμώσουν και πάλι.
Ο τάφος του κάθε νεκρού στην ουσία αποτελεί μία πύλη δια της οποίας ο άνθρωπος μεταβαίνει από τον θάνατο στη ζωή. Και κατ’ αυτόν τον τρόπο η ζωή αποκτά ένα διαφορετικό νόημα.
Δεν γεννιόμαστε για να πεθάνουμε και δεν ζούμε για να πεθάνουμε. Αλλά ζούμε για να συμμετάσχουμε, μετά τον θάνατο, σε μία ζωή αιώνια. Ζούμε για να κερδίσουμε μία κληρονομιά άφθαρτη η οποία είναι φυλαγμένη στους ουρανούς. Διότι ο άνθρωπος δεν πεθαίνει ποτέ, αλλά πορεύεται δια του θανάτου στην αληθινή ζωή.
Την ώρα που ένας γονέας βιώνει τον ύστατο πόνο για τον θάνατο του μικρού παιδιού του, είναι ευεργεσία να μπορέσει να κατανοήσει ότι η απώλεια του παιδιού του αφορά μόνο στον δικό μας φυσικό κόσμο. Διότι, σε αυτό το μικρό παιδί, ο Αναστημένος Χριστός είναι Αυτός που του χαρίζει τη ζωή. Και το Φως της Αναστάσεως είναι αυτό που φωτίζει τον θάνατό του.
Λίγη ώρα πριν αναστήσει ο Ιησούς τον Λάζαρο στον μικρό οικισμό της Βηθανίας, και ενώ ο νεκρός βρισκόταν ήδη σε κατάσταση αποσύνθεσης, τέταρτη ημέρα μέσα στον τάφο του, λέγει ο Ιησούς στη Μάρθα, τη θλιμμένη αδελφή του νεκρού:
«Εγώ είμαι η ανάστασις και η ζωή. Όποιος πιστεύει σ’ εμέ, και αν πεθάνη, θα ζήση, και όποιος ζη και πιστεύη σ’ εμέ, δεν θα πεθάνη ποτέ». (Ιωάννης 11, 25-26)
Ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε για να καταργήσει τον δικό μας θάνατο. Και κατ’ αυτόν τον τρόπο η Ανάστασή του δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως μία απλή γιορτή της Εκκλησίας.
Η Ανάσταση του Ιησού Χριστού είναι πρώτα απ’ όλα μία γιορτή της ίδιας της Ζωής. Είναι μία πρόσκληση για να γίνει αναστημένη η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου ο οποίος τείνει να αποκοπεί από κάθε έννοια ηθικών αξιών και ιδανικών.
Πριν, όμως, από τη γιορτινή ημέρα της Αναστάσεως, προηγήθηκε η ημέρα της Σταύρωσης του Ιησού στον λόφο του Γολγοθά. Προηγήθηκε το μαρτύριο του Θεανθρώπου, το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής, μεταξύ της 12ης και της 3ης μεσημβρινής ώρας.
Γολγοθάς, ο τόπος Σταύρωσης του Ιησού. Μέσα στο προστατευτικό γυαλί διακρίνεται ο βράχος ο οποίος σχίσθηκε από τον δυνατό σεισμό, που έλαβε χώρα την ώρα της Σταύρωσης, όταν ο Ιησούς εφώναξε με δυνατή φωνή και εν συνεχεία εξέπνευσε: «Αλλ’ ο Ιησούς, αφού εφώναξε ακόμη μία φορά με δυνατή φωνή, άφησε το πνεύμα του. Και αμέσως το καταπέτασμα του ναού εσχίσθηκε σε δύο κομμάτια από επάνω έως κάτω, και η γη εσείσθηκε και οι βράχοι εσχίσθησαν» (Ματθαίος 27:50-51).
Η ρωγμή που προκάλεσε ο δυνατός σεισμός τη στιγμή που εξέπνευσε ο Ιησούς, διαπέρασε ολόκληρο
τον βράχο του Γολγοθά. Πάνω, εικονίζεται η ίδια ρωγμή μέσα σε γυάλινη προθήκη στη βάση του βράχου,
τέσσερα μέτρα χαμηλότερα από το σημείο της Σταύρωσης.
Κάτω, εικονίζεται σχέδιο αποτύπωσης
του βράχου του Γολγοθά. Ο κόκκινος κύκλος υποδηλώνει τη θέση που στερεώθηκε ο Σταυρός του Χριστού.
Πιο δεξιά εικονίζεται η σεισμική ρωγμή η οποία, εάν προεκταθεί ανατολικά σύμφωνα με το κόκκινο βέλος,
τότε κατευθύνεται προς τον Ναό των Ιεροσολύμων. Η ρωγμή αυτή διαπέρασε τη γη κάτω από τον Ναό.
Αναπαράσταση του Ναού των Ιεροσολύμων την εποχή του Χριστού. Στη θέση του βρίσκεται σήμερα το τέμενος του Χρυσού Θόλου του Βράχου. Ο δυνατός σεισμός την ώρα της Σταύρωσης του Χριστού ράγισε τον ναό και έσχισε το καταπέτασμά του από επάνω μέχρι κάτω. Το καταπέτασμα ήταν η διπλή γιγαντιαία κουρτίνα5 που χώριζε το άδυτο του ιερού από τον κυρίως ναό. Το άδυτο ονομαζόταν «Άγια των Αγίων» (Kodesh ha-kodashim), εθεωρείτο τόπος κατοικίας του Θεού και ήταν μη προσβάσιμο για τους πιστούς λόγω των αμαρτιών τους. Η είσοδος σε αυτό εμποδιζόταν από το διαχωριστικό καταπέτασμα, το βάρος του οποίου ήταν τόσο μεγάλο που για μετακινηθεί απαιτούνταν 300 άνθρωποι. Το σχίσιμο αυτού του καταπετάσματος συμβολίζει ότι ο Ιησούς Χριστός, διά της σταυρικής του θυσίας, εξαγνίζει το ανθρώπινο γένος από τις αμαρτίες του και καταργεί κάθε είδος διαχωριστικού καταπετάσματος μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Τα «Άγια των Αγίων» είναι πλέον προσπελάσιμα και τα άβατα γίνονται βατά.
Όταν ο Ιησούς εκπνέει επάνω στον Σταυρό και αναφωνεί τη λέξη «Τετέλεσται» εκείνη τη στιγμή συμφιλιώνεται ο Πατέρας Θεός με το γένος των ανθρώπων. Ο Ιησούς, δια του σταυρικού μαρτυρίου Του, παίρνει επάνω του το βάρος της αμαρτίας ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Προσφέρει τον εαυτόν του ως υπέρτατη Θυσία, ως Αμνό επί σφαγής, χωρίς να βαρυγκομήσει για τίποτα. Μέσα σε ανυπόφορους πόνους υπομένει την άκρα ταπείνωση και προσφέρει τον εαυτόν Του «λύτρον αντί πολλών», φανερώνοντας την άπειρη αγάπη του προς το γένος των ανθρώπων.
«Διότι και ο Υιός του ανθρώπου δεν ήλθε να υπηρετηθεί αλλά να υπηρετήσει και να δώσει την ζωήν του λύτρον διά πολλούς» (Μάρκος 10:45).
Αμέσως μετά τη Σταύρωσή του, το Σώμα του αποτίθεται στο μνήμα και ο ίδιος κατέρχεται στον Άδη για να κηρύξει στους νεκρούς το μήνυμα της Αναστάσεώς του.
Κατέρχεται Νικητής στο Βασίλειο του Θανάτου για να καταργήσει τον δικό μας θάνατο και το Άγιο Φως Του φωτίζει τα πάντα.
Το σώμα του Ιησού αποτίθεται στον Τάφο. Ψηφιδωτό από τον Ναό της Αναστάσεως.
Μετά από την τριήμερη παραμονή του στον Άδη επιστρέφει στον Τάφο του ενδεδυμένος με όλο του το μεγαλείο και εκεί ζωοποιεί το Σώμα του περιβεβλημένος από μία απερίγραπτη δόξα και λαμπρότητα. Η ίδια του η Σάρκα ανάβει σαν λυχνάρι και η Ανάστασή του λαμβάνει χώρα μέσα σε ένα άπλετο και απερινόητο άκτιστο Φως.
Αυτό το άπλετο Φως της Αναστάσεως είναι το ίδιο Άγιο Φως που πλημμυρίζει κάθε Μεγάλο Σάββατο τον Τάφο του Χριστού.
Και αυτό το Φως γίνεται αντιληπτό μόνον εκείνη την ημέρα, είτε ως γαλαζόλευκες εκλάμψεις, είτε δια της ανάφλεξης της ακοίμητης κανδήλας και των λαμπάδων του Πατριάρχη.
Ο Πανάγιος Τάφος από ψηλά, την ώρα της εξάπλωσης του Αγίου Φωτός.
Όπως αναφέρει ο Γερμανός ιστορικός Αλβέρτος του Άαχεν πριν από εννέα αιώνες, η κάθοδος του ουρανίου φωτός και η ανάφλεξη της ακοίμητης κανδήλας είχαν ως αποτέλεσμα «την ενδυνάμωση της πίστης στην Ανάσταση του Χριστού».
Ομοίως, ο Πατριάρχης Διόδωρος Α΄ επισημαίνει ότι το θαύμα του Αγίου Φωτός «μετατρέπει την Ανάσταση του Χριστού σε κάτι τόσο ζωντανό για εμάς, σαν έχει συμβεί μόλις λίγα χρόνια πριν».
Το θαύμα του Αγίου Φωτός είναι πράγματι μία υπενθύμιση και μία επισφράγιση του θαύματος της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού.
Τα δύο θαύματα είναι στην ουσία ταυτόσημα και αδιαχώριστα.
Και έλαβαν χώρα ταυτοχρόνως, μέσα στον Τάφο του Χριστού, μετά τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου και λίγο πριν το ξημέρωμα της Κυριακής του Πάσχα, με πιθανότερη ημερομηνία, όπως προαναφέρθηκε, την 5η Απριλίου του 33 μ.Χ.
Η αποδοχή της αυθεντικότητας του θαύματος του Αγίου Φωτός αποτελεί στην ουσία αποδοχή της Αναστάσεως του Χριστού και κατ’ επέκταση της ίδιας της Θεότητάς Του.
Η Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Φορητή εικόνα από τον Ναό της Αγίας Τριάδας στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους.
Όλες οι μαρτυρίες και οι διηγήσεις που παρατέθηκαν στο παρόν σύγγραμμα κάνουν λόγο, με ομόφωνο τρόπο, για ένα Φως που κατέρχεται από τα ουράνια ενώπιον όλων των ανθρώπων. Ταυτοχρόνως, η κανδήλα στο εσωτερικό του Τάφου αναφλέγεται και ο ίδιος ο Τάφος φωταγωγείται και ακτινοβολεί, σε μία εποχή που δεν υπάρχει ούτε ηλεκτρισμός ούτε η τεχνολογική δυνατότητα αναπαραγωγής αυτών των φαινομένων.
Όλα αυτά σημαίνουν πως οι μαρτυρίες των δεκάδων περιηγητών, χρονογράφων και προσκυνητών που διασώθηκαν στο πέρασμα των αιώνων, αλλά και οι νεότερες μαρτυρίες που γνωρίσαμε, καθιστούν φανερό ότι το Άγιο Φως είναι ένα αληθινό θαύμα, όπως άλλωστε και η ίδια η Ανάσταση του Θεανθρώπου….
Η συνέχεια στο βιβλίο
Παραπομπές:
1. «ομοίωσις θεώ κατά το δυνατόν» (Πλάτων, Θεαίτητος, 176b).
2. Η ανωτέρω προτροπή του Πλάτωνος έχει επισημανθεί από πολλούς μεταγενέστερούς του. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, περί το 195 μ.Χ., αναφέρει ότι, «Το μέγιστο αγαθό κατά τον Πλάτωνα συνίσταται στην ομοίωση με τον Θεό» (Στρωματείς, βιβλ. 2ο, κεφ. 21), ο δε Διογένης Λαέρτιος, τον 3ο μ.Χ. αιώνα, γράφει ότι, «Περί των αγαθών και των κακών έλεγε (ο Πλάτων): σκοπός της ζωής είναι η εξομοίωσις με τον Θεό» (Βίοι φιλοσόφων, βιβλ. 3ο, κεφ. 78).
3. «θεός ουδαμή ουδαμώς άδικος, αλλ’ ως οιόν τε δικαιότατος» (Πλάτων, Θεαίτητος, 176 b-c).
4. Ο Πλάτων, στο έργο του Τίμαιος (28c), αποκαλεί τον Θεό «Πατέρα και Ποιητή τούτου του σύμπαντος» καθώς επίσης και «Αγαθό Δημιουργό» (29a). Το αντίθετο, δηλαδή το να μην είναι ο Δημιουργός Αγαθός, όπως λέγει ο Πλάτων, «είναι πράγμα που δεν επιτρέπεται ούτε καν να το πει κάποιος» (29a).
5. Η διπλή κουρτίνα αποτελείτο από 72 υφασμάτινα τετράγωνα, που ήταν πλεγμένα σε αργαλειό. Είχε μήκος περίπου 10 μέτρα, ύψος 9 μέτρα, πάχος 10 εκατοστά, και περιγράφεται σε πολλά ιουδαϊκά συγγράμματα. Βλ. Misnah, Sheqalim (8:5), Yoma (51b-52b), Pesicta Rabbati 26 (ed. Ish - Shalom, 131a).
|
